مقدمه:

تغذیه متعادل یکی از مهم‌ترین عوامل در دستیابی به عملکرد بالا و تولید میوه‌های باکیفیت در کشت توت‌فرنگی است. گیاه برای رشد مطلوب، گلدهی مناسب و تولید میوه‌های درشت و بازارپسند به تأمین کافی تمامی عناصر غذایی، به‌ویژه ریزمغذی‌ها، نیاز دارد. کمبود هر یک از این عناصر می‌تواند باعث کاهش رشد، افت عملکرد و کاهش کیفیت محصول شود. در این بخش با علائم کمبود به ویژه ریزمغذی‌ها در توت‌فرنگی آشنا می‌شوید تا بتوانید مشکلات تغذیه‌ای را به‌موقع تشخیص داده و برای رفع آن‌ها اقدام کنید.

کمبود آهن:

اولین برگ‌هایی که تحت تأثیر کمبود آهن قرار می‌گیرند، برگ‌های جوان هستند که زرد می‌شوند. با پیشرفت کمبود، زردی شدت می‌یابد و تقریباً به سفیدی می‌رسد. در موارد خفیف، رگبرگ‌ها سبز باقی می‌مانند.

کمبود مس:

در اثر کمبود مس گیاهان پژمرده شده و تاج آنها از بین میرود. پهنک برگهای جوان به رنگ سبز روشن در می آید و به تدریج نواحی بین رگبرگی و رگبرگها به رنگ سفید در می آیند و تنها حاشه برگ ها به رنگ سبز باقی می ماند. کمبود واقعی مس در توت‌فرنگی نسبت به کمبود آهن، روی یا بر کمتر رایج است.

کمبود کلسیم :

باعث ایجاد “سوختگی نوک برگ”، میوه‌های کوچک، و آسیب در نقاط رشد می‌شود. برگ‌ها چروکیده شده و حاشیه آن‌ها سبز روشن یا زرد است. میوه‌های دچار کمبود کلسیم بزرگ نمی‌شوند و پوشش دانه‌ها به‌صورت فشرده و چسبیده در بخش‌هایی یا تمام میوه تشکیل می‌شود.

کمبود فسفر:

گیاهان دچار کمبود فسفر، سبز تیره با برگ‌هایی کوچکتر از حد معمول هستند. با تشدید کمبود، سطح فوقانی برگ‌ها براق و فلزی شده و سطح زیرین برگ‌ها رنگ قرمز ـ بنفش پیدا می‌کند. تحقیقات اخیر نشان داده‌اند که فسفر همراه با کلسیم نقش مهمی در سفتی میوه دارد.

کمبود پتاسیم:

علائم کمبود پتاسیم ابتدا در برگ‌های مسن‌تر ظاهر می‌شود. حاشیه برگ‌ها زرد شده و با پیشرفت کمبود، دچار سوختگی و خشکیدگی می‌شوند. در موارد شدید، رشد گیاه کاهش یافته و میوه‌ها کوچک‌تر، کم‌رنگ‌تر و با کیفیت پایین‌تر تولید می‌شوند.

کودهای پیشنهادی شرکت کاوین: